VOORWOORD

DIT ZIJN NIET BEPAALD KERSTVERHALEN

FNV Flex-bestuurder Karin Heynsdijk heeft diep respect voor haar 'activisten': kaderleden die over hun eigen weerstand weten heen te stappen en zich in de media en tegenover de werkgevers en de politiek durven uitspreken over hun belabberde positie als uitzendkracht. ‘Dat is een kracht waar zij heel trots op kunnen zijn en waar zij samen met de FNV het verschil mee maken voor heel veel uitzendkrachten.’

Wat doet het met je om als uitzendkracht steeds weer te worden weggestuurd omdat je anders een vaste aanstelling zou kunnen claimen? Hoe is het om jaren achtereen geen enkel uitzicht te hebben op werk- en financiële zekerheid? Terwijl je wel een gezin hebt om te onderhouden en je eigenlijk ook wel graag een huisje zou willen kopen.

Verderop in dit digitale FNV Flex Magazine vertelt uitzendkracht Jolanda Nijenhuis dat ze zich actief voor de bond inzet in de hoop zo de positie van collega-uitzendkrachten te kunnen verbeteren. ‘Dit doe ik niet meer voor mezelf’, zegt ze – daar acht ze zichzelf inmiddels te oud voor – ‘maar voor bijvoorbeeld die jonge kerel van 32 jaar met twee kleine kinderen die tegen me zei: Ik ben toch maar een uitzendkracht…’

MOED

Jolanda noemt die opmerking ‘te erg voor woorden’, en ik ben het roerend met haar eens. Daarom heb ik zo veel respect voor Jolanda en al die andere kaderleden van ons – wij noemen hen overigens liever activisten – die zich niét klein maken en zich wél durven uitspreken over de situatie waarin zij verkeren. Want neem maar van mij aan: dat vergt heel veel moed.

ALLE RESPECT

We hebben als FNV Flex inmiddels een stevige groep activisten verzameld die het aandurven om bijvoorbeeld in te breken in het cao-overleg om de werkgevers persoonlijk te vertellen over hun onzekerheid en soms zelfs schaamte voor de situatie waarin zij verkeren maar waar zij feitelijk zelf niets aan kunnen doen. Die in de media durven getuigen dat het steeds weer weggestuurd worden zonder een vaste baan te krijgen voelt als falen. Die op het Plein in Den Haag FNV-rapporten hierover aan Kamerleden durven overhandigen. En die enkele maanden later opnieuw willen terugkomen om in één-op-één gesprekken met politici wéér te vertellen over de pijn die zij voelen bij de beslissingen van anderen (de werkgevers die hen wegsturen) waar zij helemaal niets aan kunnen doen. Alsof ze een wegwerpartikel zijn.

Ronduit indrukwekkend vind ik deze getuigenissen. Het gevoel van falen terwijl je er zelf op geen enkele manier debet aan bent, moét wel littekens achterlaten. Daar over durven praten, verdient alle respect. Deze persoonlijke verhalen maken dan ook veel meer indruk dan wanneer wij als vakbondsbestuurders ze zouden vertellen. Daarom ben ik, hoe vreselijk ik ze ook vind, er zo blij mee dat onze activisten ze willen vertellen.

We staan op de drempel van Kerst en Nieuwjaar, de tijd waarin we elkaar het allerbeste wensen. Ik wens jullie dan ook allemaal fijne feestdagen en een heel goed 2022. Maar denk de komende periode ook eens terug aan de verhalen van onze activisten. Hopelijk weten we dan met z’n allen ook wat ons qua goede voornemens in 2022 te doen staat.

Karin Heynsdijk bestuurder FNV Flex & Naleving

Deel deze pagina