COLUMN

MIEKE

Mieke van Stigt is socioloog en pedagoog, schrijfster en columniste. Ze verbindt actuele maatschappelijkekwesties met ontwikkelingen in de samenleving als geheel. Mieke is bekend van haar boek Alles over pesten (2014) en haar columns en artikelen op Sociale Vraagstukken.

Beeld Mike Raanhuis

CORONA ALS KANS

De coronapandemie heeft ons leven overhoop gegooid, zeker toen in maart het openbare leven enorm beperkt werd. Voor sommigen werd werken onmogelijk, anderen moesten juist onder zwaardere omstandigheden doorgaan. Kinderen konden niet naar school of naar de crèche, ouders -met name moeders- moesten thuis onderwijs geven, naast hun gebruikelijke werk dat ze al dan niet vanuit huis deden.

Wat opviel was de enorme hoeveelheid creativiteit die loskwam. Mensen gingen elkaar helpen, bezorgden boodschappen voor buren, gaven een concert onder het balkon van ouderen of kookten maaltijden.

Internet werd belangrijker dan ooit: vergaderen ging via Zoom, maar ook intensief familie- en vriendencontact en feestjes werden online gevierd. Dit gebeurde ook in het onderwijs: docenten wrongen zich in bochten om hun lessen online te laten doorgaan en toch individuele aandacht aan hun leerlingen te geven.

De pandemie gaf natuurlijk stress, angst en zorgen om onze naasten en om de toekomst. Maar we merkten ook positieve gevolgen: de rust toen er vrijwel geen vliegtuigen in de lucht waren was een opluchting voor velen. We zagen weer blauwe lucht en konden letterlijk vrijer ademen. Ook op het werk en in het onderwijs waren er mensen die juist opbloeiden. Mensen die hun werk thuis konden doen in plaats van in de overvolle kantoortuin, die de stress van de ochtendspits konden missen als kiespijn, kinderen die thuis hun schooltaken veel sneller en beter voor elkaar kregen dan in een overvolle klas op een overvolle schooldag. Ouders die een betere band met hun kinderen kregen doordat ze meer tijd voor elkaar hadden.

Corona geeft ons in dat opzicht de kans om te leren. Ten eerste dat er mensen zijn die het juist zwaarder kregen. Die hun werk niet thuis kúnnen doen of die helemaal zonder inkomen kwamen te zitten. Die hun werk onder gevaarlijke omstandigheden doen. En dat dit juist de mensen zijn op wie onze economie draait. Laten we zorgen dat zij meer zekerheden, meer bescherming en vooral meer waardering krijgen.

Ten tweede kunnen we leren dat we veel flexibeler zijn dan we dachten. Dat onderwijs op afstand óók mogelijk is en dat sommige kinderen opbloeien als zij in alle rust en op eigen tempo kunnen leren. Dat er collega’s zijn voor wie het gezonder is om hun werk (grotendeels) vanuit huis te doen. Dat vergaderingen ook mogelijk zijn via internet en dat we op die manier veel meer mensen kunnen betrekken dan we voorheen deden. Zou het niet fantastisch zijn als we aan Corona ook iets positiefs zouden overhouden?

Mieke van Stigt