COMMISSIE BORSTLAP

BLIJ MET AANPAK FLEX,‘MAAR VOOR MIJ IS HET TE LAAT’

Tekst Ronald de Kreij Beeld Hans Tak

'MINDER GEZEUR ALS JE IN VASTE DIENST BENT'

Uitzendkracht Ali Farissi is ‘heel blij’ met de aanbeveling van de Commissie Borstlap om flexwerk duurder te maken. ‘Misschien bieden werkgevers dan eerder vaste contracten aan. Maar voor mij is het te laat…’ Veel mensen in Nederland vormen noodzakelijke zorguitgaven een drukkende last. ‘Met een beetje pech kunnen iemands zorgkosten oplopen tot onhoudbare hoogte.’

Meer dan zestien jaar werkt Ali Farissi (58) nu al als uitzendkracht fulltime voor dezelfde opdrachtgever, een voedingsmiddelenfabrikant. En nog altijd heeft hij geen vast contract. Ja, zodra er een vaste baan vrijkomt is hij “de eerstvolgende”, zo is hem acht jaar geleden al beloofd. Maar desondanks is hij in de tussentijd nu ook alweer een paar keer gepasseerd. Omdat die andere kandidaten “meer ervaring” zouden hebben. Terwijl hij alle afdelingen en producten kent en zelfs nieuwe mensen inwerkt.

‘Het is om gek van te worden’, zegt hij. ‘Zó oneerlijk. Het houdt me behoorlijk bezig. Ik sta er mee op en ga ermee naar bed.’

'WAARDERING'

Zo mogelijk nóg frustrerender is de “waardering” die hij voor zijn inzet ontvangt. Zijn collega’s die precies het zelfde werk doen en die wél een vaste aanstelling hebben, verdienen per uur vier tot vijf euro meer dan hij en bouwen een goed pensioen op. Farissi heeft het laatst uitgerekend: na zijn pensionering moet hij het doen met zijn AOW plus ongeveer vierhonderd euro per maand. Daar schrok hij wel even van. Ook jammer vindt hij het dat hij géén eindejaarsuitkering krijgt. En ronduit verbaasd reageerde hij toen hij dit jaar ook geen kerstpakket meer kreeg. ‘Dan voel je helemaal dat je er niet echt bij hoort.’

Farissi juicht dan ook het toe dat de Commissie Regulering van Werk (ook wel Commissie Borstlap) adviseert om alle arbeidsvoorwaarden gelijk te trekken. Ook voor uitzendkrachten. ‘Dan krijg ik straks hetzelfde loon als mijn collega’s, een eindejaarsuitkering én een kerstpakket. Maar voor mijn pensioen is het te laat. Dat gat valt in de komende paar jaar niet meer te repareren.’

ONGELIJKHEID

Het is voor Farissi geen verrassing dat de Commissie Borstlap in haar eindrapport concludeert dat er sprake is van ongelijkheid op de arbeidsmarkt en dat flexkrachten gemiddeld 7 procent minder verdienen. ‘Ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken om te weten dat dit klopt. Maar ik zie het ook bij collega’s die eveneens via een uitzendbureau werken. En als kaderlid van FNV Flex zie ik het ook bij uitzendkrachten die bij andere bedrijven werken: een lager loon voor hetzelfde werk én onzekerheid over hoelang er nog werk is. Want je kunt zo op straat staan. Ik word beschermd doordat ik tenminste nog een vast contract met het uitzendbureau heb, maar veruit de meeste uitzendkrachten hebben dat niet.’

De Commissie Borstlap vindt dat uitzendkrachten die twee jaar voor dezelfde opdrachtgever werken een vast contract aangeboden moeten krijgen. ‘Daar ben ik het mee eens, maar dat zal niet verbazen voor een flexkracht die al zestien jaar in de zelfde fabriek werkt. Het is in die tijd een paar keer voorgekomen dat de opdrachtgever een contract sloot met een ander uitzendbureau. Ik ga dan ook over naar dat uitzendbureau. Maar ik moet wel altijd zelf zorgen dat dit goed gaat. Er zijn altijd wel dingen die fout gaan. De laatste keer bijvoorbeeld kreeg ik ineens minder uren in mijn contract. Dat heeft dus ook gevolgen voor mijn inkomen. Het is uiteindelijk wel recht gezet, maar ik moet iedere keer goed opletten. Dat gezeur heb je niet als je in vaste dienst bent.’

ONZEKER INKOMEN

De aanbeveling van Borstlap om een einde te maken aan de mogelijkheid om de loondoorbetalingsverplichting uit te sluiten, vindt hij terecht. Nu geldt voor uitzendkrachten anderhalf jaar lang dat ze geen loon betaald krijgen als er geen werk is. Ze worden bijvoorbeeld voor acht uur werk ingeroosterd maar als er na vijf uur werken geen werk meer is, krijgen ze ook maar voor vijf uur betaald. ‘Je inkomen is dus heel onzeker maar je vaste lasten blijven hetzelfde. Dat het loon betaald moet worden als je buiten je schuld niet werkt vind ik goed.’

Ook het uitzendbeding dat is opgerekt tot anderhalf jaar wordt door Borstlap teruggebracht naar 26 weken. ‘Dat is goed want het uitzendbeding betekent dat je helemaal geen zekerheid hebt over je werk en inkomen. Wil de opdrachtgever je niet meer hebben dan sta je op straat. Dat is ook zo als je ziek wordt. Je krijgt dan wel ziekengeld van het UWV maar je baan ben je kwijt. Dat wil Borstlap anders. Bij ziekte moet je je baan houden, zodat je weer aan het werk kan als je beter bent.’

HOPEN DAT HET ÉCHT BETER WORDT

‘Veel van de dingen die Borstlap wil regelen,’ vervolgt Farissi zijn verhaal, ‘hebben we als kaderleden van de FNV al heel vaak besproken als wijzigingsvoorstellen voor de cao voor uitzendkrachten. Ik ben er dus heel blij mee. Ik zie ook dat deze maatregelen kunnen leiden tot meer vaste contracten. Een nadeel is wel dat de voorstellen nog altijd niet meer zijn dan voorstellen, en dus geen wettelijke bepalingen. Bovendien zullen de opdrachtgevers blijven zoeken naar mogelijkheden om goedkoop uit te zijn. Bijvoorbeeld door een flexkracht naar huis te sturen nét voordat die daar twee jaar zit en dus eigenlijk een vast contract moet krijgen. We kunnen alleen maar hopen dat dit straks ook écht beter wordt.’

Deel deze pagina